درد

 

                                                         دردهایت را به دکتر نگو

 

      دردهایت را به دکتر نگو

       دردهایت را به دکتر نگو

       آن رگهای بسته را

       آن دستان خسته را

       آن قلب شکسته را

       و آن پینه های کهنه را

       که یادگارهای تلخ سرنوشت تواند

       به دکتر نشان نده هرگز.

       و از سردردهای بی امان

       ودرد سرهای بی پایان

       از آن غده های حسرت و اندوه

       که روییده بر روح خود داری

       واز آن قلب سیلی خورده سرخ

       که در قفس تنگ تن داری

       هرگز سخن مگوی 

       سرشار از سکوت پر معنی باش 

       که زخم تیغ تقدیر را دوایی نیست.

       افسوس

       چه بسیارسراسیمه ای از نگاههای سرد

       چه بسیارسرافکنده ای ازکلامهای سخت

       افسوس

       آشیانه تنگیست زندگی بی یار..

       آه.. دم فرو بند      

       دریای درد را در خود فرو  بریز

       آنگونه که در خاک فرو خواهی خفت

       و اینک ای بی یار

       در آشیانه تنگ خود بنشین

       سرشار از سکوت پر معنی باش و ..

       دردهایت را به دکتر نگو.

                                                         بهار۸۴

 

   

/ 4 نظر / 6 بازدید
sina

سلام.خوبی؟

ميلاد

اسم وبلاگم از شاهکار هرمان هسه هست خوشحالم که از کتابخونا هستی توصيه ميکنم کتاب دميان هسه رو هم بخونی

reza

سلام.واقعا شعر زيبا و پراحساسی بود.موفق باشی